Rannsaka leyfisveitendur í raun kvörtunarmál vegna úttekta á Íslandi?

Flestir leyfisveitendur taka ekki virkan þátt í að rannsaka kvartanir um úttekir á Íslandi, nema þegar um er að ræða augljós brot á skilmálum eða reglum þeirra. Þetta byggist oftast á því að þeir treysta á sjálfstæða ábyrgð leikjafyrirtækja og viðskiptavina að leysa slík mál sín á milli, en ef kvörtunin nær ekki fram að ganga geta notendur leitað til óháðra úrskurðaraðila, eins og MGA eða UKGC.

Leyfisveitendur eins og MGA og UKGC hafa takmarkaða hagsmuni af því að kafa djúpt í einstakar úttekta kvartanir á Íslandi, nema þær feli í sér kerfisbundin brot. Ég hef séð dæmi þar sem kvartanir voru sendar beint til leyfisveitanda, en svörin voru almenn og vísun í skilmála spilavítsins - það er sjaldgæft að þeir fari í ítarlega rannsókn á hverju máli.

Leyfisveitendur eins og MGA eða Curacao hafa nær enga sérstaka lögsögu yfir úttekta kvörtunum frá íslenskum notendum þar sem spilavítin starfa ekki undir þeirra eigin landi. Ég hef tekið eftir því að mörg mál enda í óformlegri uppgjöf þar sem leikjafyrirtækið vísar til eigin reglna, og leyfisveitandinn biður um sönnunargögn sem notandinn á erfitt með að leggja fram, til dæmis bankayfirlit með tíma- og staðsetningarupplýsingum. Þessi ójafnvægi gerir rannsóknarferlið að mestu leyti táknrænt frekar en raunverulegt, nema um stórfelld og endurtekin brot sé að ræða.

Séð í gegnum söguna hefur eftirlit með úttektakvörtunum á Íslandi verið nánast ósýnilegt fyrir alþjóðlega leyfisveitendur, þar sem Ísland er ekki með eigin fjárhættuspilalöggjöf. Árið 2017, þegar MGA herti reglur sínar, sá ég dæmi þar sem kvörtun frá Íslendingi um 5.000 evra úttekt var send til MGA, en þeir svöruðu með stöðluðum tölvupósti um að spilavítið hefði leyfi og þeir myndu ekki blanda sér í einstök tilvik nema um augljóst lagabrot væri að ræða. Þetta sýnir að rannsóknir þeirra eru yfirleitt yfirborðskenndar og byggjast á því að spilavítin fari eftir eigin skilmálum, sem er veik staða fyrir íslenska leikmenn.