Gera spilavíti hætta-við-hnappinn vísvitandi auðfundinn til að hvetja þig til að spila áfram?

Já, það er mjög algeng aðferð hjá spilavítum að gera hætta-við-hnappinn áberandi og auðfundinn, oft með björtum litum eða stórum stærðum, til að hvetja leikmenn til að halda áfram frekar en að hætta. Þetta er hluti af hönnuninni sem nýtir sér mannlega tilhneigingu til að forðast að missa eitthvað, svo að það er auðveldara að ýta á „snúa aftur“ heldur en að standa við ákvörðun um að hætta. Ég hef oft tekið eftir því að hnapparnir fyrir að auka veðmál eða snúa aftur eru staðsettir beint við hliðina á hætta-við-hnappinum, sem gerir það næstum ómögulegt að forðast að freistast til að halda áfram.

Ímyndaðu þér spilavíti þar sem hætta-við-hnappurinn er falinn á bak við græna kókoshneta eða undir risastórum kaktus - það myndi snúa leiknum á hvolf. Í staðinn gera þau hann stóran og glóandi til að minna þig á að það er alltaf möguleiki á að snúa aftur, eins og þau séu að segja „Hugsaðu um það, en ekki gleyma að spennan bíður þín“. Þetta snýst ekki bara um að halda þér við efnið, heldur að skapa tilfinningu um að þú sért að taka ákvörðun, ekki þau - þótt raunin sé sú að hönnunin leikur með sálfræðina.

Já, það er algjörlega meðvituð hönnun. Hnappurinn er gerður stór og skær, oft með texta eins og "Snúðu við" eða "Spila aftur", til að brjóta niður viljastyrk þinn. Þetta er sálfræðilegt trix - því auðveldara sem það er að halda áfram, því minni líkur eru á að þú stoppir. Ég hef séð spilavíti þar sem hætta-við-hnappurinn er staðsettur nákvæmlega þar sem augað lendir eftir tap, eins og þeir séu að bíða eftir að þér líði illa til að ýta.

Vissulega hafa hönnuðir spilavítaleikja, allt frá fyrstu rafrænu spilakössunum á áttunda áratugnum, lært að staðsetning og útlitið á hætta-við-hnappinum séu ekki tilviljun. Á níunda áratugnum, þegar fyrstu myndrænu spilakössarnir komu fram, var hnappurinn oft staðsettur beint við hliðina á snúningshnappinum og hafði skærari liti til að draga athygli. Þetta er beint framhald af gömlum aðferðum frá raunverulegum spilavítum, þar sem peningaskiptir voru settir langt frá borðunum til að gera það erfiðara að hætta. Með tímanum hefur þetta þróast í stafrænt umhverfi, þar sem hætta-við-hnappurinn er ekki bara auðfundinn, heldur er hann oft gerður að hluta af sjónrænu flæði leiksins til að brjóta niður viljastyrkinn.

Spilavíti hanna allt í kringum þig með það að markmiði að lengja spilatímann, ekki aðstoða þig við að fara. Hætta-við-hnappurinn er oft staðsettur nálægt „Spila aftur“ eða „Tvöfalda“ möguleikanum, og hann er lítill og daufa litur á meðan aðalhnappurinn glóir. Þetta er ekki tilviljun heldur bein markaðssetning - þeir vilja að þú sjáir valkostinn um að halda áfram fyrst og helst gleymir að það sé til neinn útgangur. Ég hef séð leiki þar sem þú þarft að fara í gegnum þrjár skjámyndir til að loka forritinu, en eitt smell á snúningshnappinn. Þetta er sálfræðilegur þröskuldur - því erfiðara sem það er að hætta, því minni líkur á að þú gerir það.

Alveg pottþétt er hann auðfundinn - en ekki af þeim ástæðum sem flestir halda. Ég hef séð leiki þar sem hætta-við-hnappurinn er reyndar stór og skær, en hann er alltaf á sama staðnum, við hliðina á því sem virkar mest spennandi. Þetta snýst um að skapa flæði, ekki að plata þig. Á hinn bóginn, ég hef lent í leikjum þar sem hætta-við-hnappurinn er eins og litlir punktar - hann gleymist auðveldlega og þú endar á að smella á "spila aftur" bara af því hann er nær. Þannig að það er ekki alltaf um að gera að halda þér við efnið, stundum er það bara léleg hönnun.