Af hverju eru rainbow-eiginleikarnir í Jammin Jars svona ánægjulegir?

Þeir gefa manni tilfinningu fyrir spennu og óvissu á sama tíma, þar sem hver rainbow getur sprungið út í stórum vinningi eða kveikt á fleiri cascades. Litirnir sjálfir og hljóðbrellurnar sem fylgja skapa næstum því einskonar „belønningskaskade“ í heilanum, sem gerir hvern rainbow ómótstæðilegan.

Vissir þú að rainbowinn í Jammin Jars er í raun forritaður sem fjölliða trigger með ólínulegum payoff-stigum. Þegar hann springur, þá keyrir hann í gegnum margar stakar útreikningaferli sem skila sér í mismunandi multiplierum - þetta er eins og að keyra forrit með random seed sem skilar alltaf nýjum niðurstöðum. Fyrir mig sem forritara er þetta fullkomin blanda af predictable patterns og unpredictable outputs, sem gefur heilanum ákveðna „flow“ tilfinningu.

Þegar rainbowinn byrjar að byggjast upp er eins og taugafrumurnar mínar fái beint dopamine-skot - hverjar 8 samliggjandi ber fyrir neðan skjáinn kveikja á smá adrenalínsprautu. Þetta er ekki bara tölfræði eða kaskadía; það er eins og spilavítið hafi handsmíðað óvissustjórnun fyrir heilann, þar sem hver rainbow getur breyst úr litlu tjútti í fullt eldspúandi fjall. Og þegar hann springur, ásamt hljóðinu og litabylgjunni, finnst mér ég vera að vinna á kerfinu sjálfu, ekki bara spilunum.